jan 3, 2013 - Verhalen    1 Reactie

Cycloon Dumile

Een belangrijk nieuw bericht vanuit Mauritius: er is een cycloon op komst! Het zat er al een tijdje aan te komen, maar sinds dinsdag is het slechte weer begonnen. Vannacht is het weer omgeslagen met veel wind en regen. Af en toe had ik het idee dat mijn golfplaatje van het dak zou waaien. Jammer dat Ruben net te vroeg naar huis is gegaan. Andere mensen moeten ‘gedwongen’ langer blijven aangezien alle vluchten tot en met zaterdag zijn geannuleerd. Het mocht voor Ruben niet baten helaas. Deze week hebben we alvast kaarsen, extra veel water en eten ingeslagen. Af en toe valt de stroom weg en werkt het water niet meer. Ik zit bij de meiden om gezellig een filmpje te kijken, er is vrij weinig te doen verder met dit weer. Ook wordt aangeraden om binnen te blijven. Volgens berichten van Karlien gaat het rond 9 uur ‘uitbarsten’… Ik ben benieuwd. Onder is meer informatie te vinden over de cycloon Dumile:

Cycloon Dumile

Cyclone Dumile which intensified into a tropical cyclone last night was centered at 04:00 near latitude 18.7 degrees south and longitude 54.9 degrees east at 4:00, 03/01/13.  Severe tropical cyclone Dumile is moving in a south west direction at about 22 km/h. It was located at 310 KM almost to the North west of Mauritius this morning. On this trajectory, Dumile continues to move towards Mauritius and remains a threat. It is expected to pass at its closest at about 250 km west of Mauritius at mid-day today.

A cyclone warning class 2 was issued at 16:30 on 02/01/13.  The trajectory of Dumile did not change much during the night and it will be closest to the island in the afternoon today.

Cyclone warning class 2 is maintained in Mauritius. The cyclone is expected to pass at its nearest point from Mauritius around noon today. Weather will remain overcast with intermittent showers, heavy and thundery at times, more frequent over the central plateau. Water accumulation are expected in some places. Wind north easterly 45 km/h with gusts strenghtening to reach about 110 km/h during the forenoon. Sarcastic side note: Everyone need to go to work during the worsening weather since the Meteorological Station of the Government does not want to issue a class 3.

sep 26, 2012 - Verhalen    1 Reactie

Info

UPDATES Voor diegene die het nog niet wisten: aan de zijkant van mijn website kun je mijn nieuwste blogs vinden. Deze staan vermeld onder: week#1, week#2 enz. Wanneer je hier op klikt kun je het hele verhaal lezen.

FOTO’S Foto’s zijn ook aan de zijkant van mijn website te vinden. Let goed op, want je kunt onderaan nog naar verdere pagina’s gaan om meer foto’s te bekijken.

COMMENTS Voor de mensen die het leuk vinden om een berichtje voor me achter te laten, is dit mogelijk door op de titel van mijn blog te klikken. Helemaal onderaan kun je dan een open tekstvak vinden waarin je een ‘comment’ kunt plaatsen. Vind ik leuk!

sep 10, 2012 - Verhalen    7 Reacties

Eerste dagen…

Na de vlucht ben ik gewoon met de menigte meegelopen naar de uitgang. Ik moest door de douane heen, inclusief al mijn documenten. Alles zat netjes in een mapje gelukkig. Er zat een aardige man achter het bureau, en de return-ticket waar papa zóveel moeite voor had gedaan, werd amper bekeken. Mijn koffer had ik zo te pakken aangezien hij gelijk langs kwam toen ik aan kwam lopen. Er was een airport-medewerker die me gelijk mee hielp toen hij in de gaten kreeg dat ik alleen was en ik een zware koffer van de loopband af probeerde te halen. Met mijn bagage op een karretje liep ik richting uitgang. Ondertussen kwam ik nog langs de douane voor mijn bagage. Bij deze douane pikken ze zo af en toe mensen uit om hun koffers etc. te controleren. Natuurlijk was is weer eens de gene die eruit gepikt werd. De man vroeg me naar de reden van mijn komst, waar ik stage ging lopen etc. Gelukkig hoefde mijn koffers niet open en mocht ik al snel doorlopen. Ik moest niet vergeten om op het vliegveld nog geld te wisselen om de taxi driver te kunnen betalen. Ik liep langs de eerste mensen met bordjes (voornamelijk reisorganisaties), zij zagen er allemaal erg netjes uit. Mijn naam zat er nog niet tussen. Ik liep lang een exchange loket waar ik mijn $50 in moest wisselen voor Mauritian Rupees. Tijdens het wisselen kwam ik erachter dat het niet het enige loket was, maar dat er nog zo’n 10 naast elkaar zaten. Ze waren allemaal naar me aan het roepen dat ik bij hen moest komen in plaats van bij het loket waar ik dat moment stond. Ik had geen zin in dat gezeur en wisselde mijn dollars maar gewoon om bij het loket waar ik als eerst terecht kwam. Ik denk ook dat er vrij weinig verschil in zou gaan zitten. Eenmaal buiten aangekomen stonden er veel meer mensen met bordjes te wachten. Na goed zoeken zag ik mijn naam staan op een bordje. Er stond een jonge jongen op me te wachten.  Hij was erg aardig, pakte gelijk mijn bagage over en sprak goed Engels. Mijn koffers paste (wonderbaarlijk) allemaal in zijn kleine auto. Hij vertelde me dat het ongeveer een uur zou duren voor we bij mijn studio zouden aankomen. Tijdens de reis heb ik papa en Ruben op de hoogte gebracht van mijn aankomst. De driver vertelde me wat dingen over Mauritius en vroeg me veel verschillende dingen. Waarom ik hier was, waar ik zou gaan werken, wat voor opleiding ik deed én of ik mijn vriend thuis had achter gelaten? Toen ik reageerde met; yes, I do, reageerde hij met; tough. Verder heb ik de reis flink goed naar buiten gekeken en het viel me op dat ik het land toch onderschat had. Het waren niet alleen de mooie bounty eiland plaatjes zoals op internet. Nee, het was gewoon écht Afrika waar ik in terecht was gekomen. Veel armoede met af en toe wat gebouwen. Het drukke verkeer en het links op de weg rijden vertelde me al dat ik hier niet zelf met een auto moest gaan rijden. Aan het einde van de reis stopte de driver bij een klein lokaal winkeltje waar ik wat boodschappen kon doen om de avond door te komen. Erg veel zin om te koken had ik op dat moment niet, aangezien ik een nacht slaap had overgeslagen. Ik ging voor een eenvoudige maaltijd. Ik vertelde de driver dat ik mijn grote boodschappen van de week nog wel zou doen. Nog geen 30 seconde later stonden we voor mijn studio. Een geweldig mooi complex met een aardige huisbaas die al gelijk op me stond te wachten. Ik kwam er achter dat ik te weinig rupees had om hem te kunnen betalen. Hij zei dat het goed was wanneer ik nu 1000 rupees gaf, en de rest later. Ik had immers zijn nummer opgeslagen in mijn telefoon wanneer ik hem een keer nodig zou hebben. De huisbaas; Herman Kosse, is een Nederlandse man die alweer 16 jaar in Mauritius woont. We hadden een gesprekje over

Mijn appartementen complexmijn stage, mijn reid, mijn school en over zijn bestaan op Mauritius. Hij heeft een Mauritiaanse vrouw, 2 kinderen en 2 kleine puppy’s. Het complex bestaat uit studio’s, appartementen en luxe appartementen. Het complex bestaat uit 2 gedeeltes, allebei met een prachtig mooi zwembad. Groter en mooier dan ik dacht. Herman vertelde me dat hij het helemaal zelf heeft gebouwd. Na een tijdje verteld hij me dat ik wel naar mijn studio mocht gaan kijken. Op de bovenste verdieping, studio nummer 19. De deur en ramen stonden al open en binnen was er nog een klusjesman bezig met het maken van mijn douche. Wat een leuk plekje zeg, ik kon niet wachten om mijn spulletjes uit te pakken en het helemaal in te richten. Al snel begon ik alvast mijn handbagage uit te pakken. Tijdschriften op de tafel, fotolijstje op tafel, kaarten op de televisie, hartjes aan de kast en hartje aan de muur. Toen ik aan mijn grote koffer wilde beginnen, kwam ik erachter dat papa en Ruben mijn koffer op slot hadden gedaan, maar mij nooit het sleuteltje hadden gegeven. Snel startte ik mijn laptop op om contact te zoeken met het thuisfront. Na veel berichtjes, reageerde Ellen via Facebook dat papa op Skype zou komen. Hij vertelde dat ik voor het sleuteltje wel naar huis kon komen. Na het Skype gesprek met papa waarin ik via de webcam trots mijn studio liet zien, ben ik naar beneden gelopen om aan Herman een tang te vragen. Er zat niks anders op dan mijn koffer open te breken met een tang. Zijn zoon (jaar of 15) kwam mijn koffer openmaken met de tang. Toen hij weer weg was ben ik gelijk wild mijn koffer uit gaan pakken en heb ik alles netjes in mijn kast gelegd. Het zag er gelijk zó leuk uit, dat ik er gelijk foto’s van heb gemaakt. Ik kon nu ook eindelijk douchen (mijn douche spullen zaten natuurlijk in mijn koffer).  Na de douche heb ik me lekker omgekleed en heb ik wat achter mijn laptop gezeten. ’s Middags heb ik een eitje gekookt en een broodje erbij gegeten. Tijdens het eten heb ik een boodschappen lijstje gemaakt. Na de laatste hap van mijn broodje werd er op mijn deur geklopt. Het waren 2 andere Nederlandse meisjes die hier al een week waren. Ze zitten in hetzelfde complex, een verdieping onder mij en aan de andere kant van het gebouw. Het zijn twee vriendinnen uit Limburg; Karlien en Marjolein. Lief dat ze langskwamen, want ze vroegen me gelijk mee om ’s avonds een hapje te gaan eten. Leuk! Karlien vertelde me dat er nog een jongen zou komen van haar opleiding. Hij woont in Flic en Flac, langs de oostkust van het eiland. Mijn eerste ritje in de bus was dus naar Grand Baie.  Toen Martijn er eenmaal was zijn we bij een leuk restaurantje gaan zitten: Cocolocko. Aangezien ik vrij moe was zijn we niet al te laat naar huis gegaan.

Ik had gehoopt dat ik na zo’n ontzettend lange reis met weinig slaap, lekker uit zou slapen. Helaas werd ik alweer om 7.10 wakker. Rond 13.30 werd er op mijn raam geklopt, het was Karlien die net wakker was. We hadden de avond ervoor afgesproken om naar het strand te gaan. Ik vertelde dat ik me even snel klaar zou maken en dan naar ze toe zou komen. We vertrokken richting bus om naar het strandje in Grand Baie te gaan.Het was erg bewolkt en niet heel erg warm. We hebben even heerlijk gelegen en zitten kletsen over van alles en nog wat. Het was erg gezellig. Zze nodigde ze me uit om samen met hen elke woensdag avond een ‘uiteten avond’ te hebben. Het plan was ook om volgend weekend een auto te huren om naar Flic en Flac te rijden. Blijkbaar zijn daar nu kite surf competities en zijn er leuke barretjes. We kunnen dan waarschijnlijk bij Martijn blijven slapen aangezien hij de enige is in zijn appartement voor 5 personen. Ben erg benieuwd. Vind het leuk dat ik Nederlandse meiden heb ontmoet, want ik merk toch wel dat het alleen moeilijk is. Het is en blijft Afrika. Je wordt hier op straat bekeken en aangesproken door iedereen. Rond een uur of 5 zijn we terug gegaan naar onze studio. Onderweg naar de bushalte heb ik kunnen pinnen en hebben de meiden groenten voor het avondeten kunnen kopen. Ook kwamen we langs een tourist shop met een groot bord buiten met ‘Skydiving’ erop. Ik vroeg aan de meiden of we dat ook nog gingen doen waarop ze “ja” zeiden. Bij de bushalte kwam er een oude vieze man naar ons toe om een gesprekje te voeren. Hij vroeg van alles, vertelde grote verhalen en maakte zelfs foto’s van ons. Erg vreemd, maar gelukkig kwam de bus al snel. Eenmaal thuis aangekomen heb ik mijn lange broek maar aangetrokken en ben ik naar het appartement van Karlien en Marjolein toegelopen om daar te dineren. Na het eten met de telefoon van Marjolein geprobeerd om Ralco van het stage bureau te bereiken. Ik had namelijk nog helemaal niks gehoord over de afspraak bij ABC Motors maandag. Ralco nam zijn telefoon niet op en sms’te al snel dat ik moest sms’en in plaats van bellen. Hij sms’te terug dat hij morgen nog een afspraak met het bedrijf

Strandje @ Grand Baiemoest maken aangezien mijn begeleider vorige week afwezig was. Morgen hoor ik dus pas hoelaat ik een afspraak heb. Wel jammer, want ik had gedacht dat ik misschien wel met Marjolein kon kijken hoe het zou gaan met de bus. Marjolein moet namelijk ook naar Port Louis. Ik zou dus vroeg uit bed om mijn mail in de gaten te houden. Vandaag is het maandag en heb ik nogsteeds niks gehoord over mijn afpraak met het bedrijf.Vind het erg jammer en slecht geregeld. Het is dat die man van het stage bedrijf met me mee gaat, anders was ik allang zelf ik een bus gestapt. Ik zit nu dus al de hele dag in mijn studio te wachten op een berichtje. Ik heb wel lekker de tijd om mijn blog bij te houden, maar en nu toch wel nieuwsgierig naar de rest. Karlien en Marjolein zijn aan het werk en buiten is het erg bewolkt en het waait hard (echt winter hier!!). Vanavond gaan we met z’n 3 grote inkopen doen bij de hypermarché. Heb namelijk helemaal niks meer in huis! Ik ben erg benieuwd naar het gesprek van ABC Motors…

sep 9, 2012 - Verhalen    2 Reacties

De reis

Om half 9 ging mijn wekker af. Ik moest de laatste spullen nog inpakken en me alvast klaar maken voor de lange reis. Rond half 12 had ik alles gepakt en had papa nog op het laatste moment een ticket voor me geboekt om mijn retourticket te kunnen laten zien bij de immigration van Mauritius. Mijn koffers moesten nog gewogen worden op de weegschaal. Ik was zó bang dat ik teveel bij me zou hebben. Voor mijn koffer gaf de weegschaal 29,3 aan (mocht 30 kilo meenemen) en voor mijn handbagage 11.8 (mocht officieel maar 7 kilo zijn). Ook had ik nog mijn mega H&M (hand)tas meegenomen voor alle tijdschriften en andere spullen die ik in het vliegtuig nodig kon gaan hebben. Mascha en Jurre kwamen ondertussen binnen wandelen, ze gingen mee naar Schiphol om me uit te zwaaien. Om half 1 reden we weg van huis. Een heel gek gevoel aangezien je er 5 maanden lang niet meer gaat komen, en je niet zomaar nog even naar huis kan wanneer je iets vergeten bent. Om 15.30 zou mijn vliegtuig richting Dubai vertrekken.

Airbus 380 tijdens het wachten...

Opweg naar Schiphol kreeg ik nog veel belletjes en smsjes. Leuk om te lezen! Op Schiphol werden ik, Ellen en Feline alvast afgezet met de koffers. Papa, Ruben en Mascha moesten nog verder rijden om hun auto te parkeren. Eenmaal in de rij wachtend kwam ik erachter dat mijn handtas met mijn ticket nog bij Ruben in de auto stond. Lekker handig want nou kon ik mijn bagage alsnog niet inchecken. Tijdens het wachten kwam het personeel van de vlucht langslopen. Wat een prachtige vrouwen werken er bij Emirates. Ze zagen er allemaal precies hetzelfde uit, zelfs de make-up. Ik dacht gelijk; daar moet ik zo meteen mee op de foto. Toen ik eenmaal mijn ticket had zeiden ze aan de balie dat ik nog 20  min moest wachten aangezien nog niet iedereen was ingecheckt. Tim en Melanie stonden me ook op te wachten op Schiphol. Met z’n alle hebben we nog een kopje thee/koffie gedronken. Ik kwam er voordat we gingen zitten achter dat Ruben mijn colbertje vergeten mee te  nemen was uit de auto. Shit, die had ik wel nodig! Toen heeft Mascha heel lief gerend om mijn jasje te halen. Zo kon Ruub nog even bij me zijn. Er werden nog cadeautjes uitgedeeld ook! Mascha had een cadeautje dat ik nog niet open mocht maken, pas als ik in mijn huisje zou zijn. Het pakketje paste echt nog maar net in mijn handbagage koffertje. Van Ellen, papa en Feline kreeg ik een Pandora-bedel. Het was een huisje waar een symbolische boodschap bij hoorde. Ook kreeg ik van iedereen een kwart hartje dat ik op kon hangen met een witte zelfgeschreven tekst. Ik was erg blij met de mooie cadeautjes. Het was nu toch echt tijd om me in te checken en iedereen gedag te zeggen. Ik had een plaatsje in het vliegtuig kunnen krijgen ja! Iedereen gaf ik een knuffel en een dikke kus. Natuurlijk bewaarde ik mijn laatste knuffel voor Ruub. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Na veel gezwaai ging ik door de paspoort controle. Het alleen zijn was nu begonnen. Ik moest lopend op mijn hoge hakken naar Gate G9. Ellen vertelde me al dat dit een behoorlijk stuk lopen was. Ik had al wel haast, want zoveel tijd had ik niet. Ik was te dik gekleed en liep zo hard, dat ik eenmaal aangekomen me een ongeluk zweette. Daar stond hij dan; de Airbus 380. Wauw, wat een joekel van een vliegtuig. Natuurlijk gelijk foto’s gemaakt. Het was weer de eerste keer sinds tijden dat ik zonder gezeur de security doorkwam. Ik heb nog geen 5 minuten zitten wachten of er werd al omgeroepen dat de mensen uit zone D plaats mochten nemen in het vliegtuig. Eenmaal in het vliegtuig aangekomen moest ik een behoorlijk stuk lopen om de achterkant van het vliegtuig te bereiken. Ik zat op rij 77, stoel J, aan het gangpad. Naast me zat een Pakistaans stel met een klein meisje van bijna 2. Om 15.35 begon de lange taxi rit naar de baan waar we de lucht in zouden gaan. Ik moet zeggen dat de airbus erg ‘lekker’ vliegt. Je hebt amper in de gaten dat je de lucht in gaat en dat je aan het vliegen bent. We kregen al snel nadat we opgestegen waren een nat handdoekje. Het duurde wel vrij lang voordat we te drinken kregen, misschien kwam dat wel omdat ik erg veel dorst had. We kregen ook mini blikjes die je in één slok al naar binnen had gewerkt. Tijdens de vlucht heb ik lekker films gekeken. Elke stoel had een geweldig mooi scherm met een bedienings apparaat met ontelbaar veel knopjes en er zat zelfs een USB ingang in de stoel verwerkt. Tijdens de vlucht werd verteld dat er gewoon gebruik kon worden gemaakt van de mobiele telefoon en dat er WiFi in het vliegtuig aanwezig was. Het meisje naast me was lief, maar soms had ze rare buien waarin ze begon te gillen. Heb er gelukkig niet heel veel last van gehad. Aan boord was alles zo modern. Zelfs de wc was zo fascinerend dat ik er een foto van heb gemaakt. De hele reis heb ik met mijn camera om mijn nek gezeten om foto’s te maken. Ik ben zelfs nog naar 2 prachtige stewardessen toe gelopen om te vragen of ik met ze op de foto mocht. Natuurlijk mocht dat, zelfs met hun mooie hoedje. In Dubai heb ik gewacht tot iedereen het vliegtuig uit was om een mooie foto te maken. Er was een steward die aan me vroeg of hij een foto van mij moest maken. Ik zei natuurlijk geen nee en vroeg zelfs of de stewardessen erbij wilde komen staan. Leuke foto! Toen ik als laatste het vliegtuig uitliep was er toevallig iemand van het grond personeel die me graag wilde helpen. Hij vertelde me bij welke gate ik moest zijn en dat de vlucht er goed uitzag. Ik ben daarna na

ar de gate gelopen. Ondertussen moest ik nog een keer door de security check. Uiteraard werd ik er hier wel weer uitgehaald. Mijn handbagage koffertje moest open. Deze zat helemaal vol gepropt en ging met heel veel moeite dicht. Ze vertelde me daar al; there is much in it. Haha, ja duh! Het ging om een klein nagelschaartje dat ik bij me had in mijn etui. Ook vonden ze de converter van mijn stijltang een beetje raar, maar die mocht ik gelukkig wel houden. Het vliegveld van Dubai is waanzinnig groot en ook al was het al 00.30 in de nacht, alle winkels, restaurants etc. ware

Mauritius vanuit de lucht

n gewoon nog open. Ik ben gelijk even een flesje drinken gaan halen, want ik had er dorst van gekregen. De tijd vloog om met al die tijdschriften en voor ik het wist was het alweer 03.10 en ik had nog geen oog dicht gedaan. Tijdens deze rit kon ik ook gewoon niet lekker slapen. Ik heb maar weer films zitten kijken. Al snel na het ontbijt daalde we al richting landingsbaan. Van boven kon ik een paar prachtige foto’s maken van het eiland. Ik raakte aan het einde van de lucht, vlak nadat we onze landingskaart voor de douane in moesten vullen, aan de praat met de mensen die naast me zaten. Het was een Griekse vrouw die al 7 jaar in Frankrijk woonde met een Mauritiaan. Ze woonde in Frankrijk samen en gingen voor de 3e keer op vakantie op Mauritius. Hij vertelde me een paar dingen over het land. Ik had hem gevraagd waar Ruben wellicht leuk kon golfen, over het bedrijf (hij kende mijn begeleider) en over mijn opleidingk het wist zat ik alweer in het vliegtuig. Dit keer geen airbus maar een 777-300. Deze was een aanzienlijk stuk kleiner. Dit keer had ik een plaatste bij het raam, leuk, want dan kon ik foto’s maken bij de aankomst in Mauritius. Ik was ontzettend moe, want ondertussen

.

aug 28, 2012 - Verhalen    Geen reacties

Stage 2012-2013

Zoals jullie waarschijnlijk allemaal al wel weten, studeer ik International Business and Management Studies in Rotterdam. De eerste helft van mijn 3e jaar zal ik stage moeten lopen in het buitenland. Daarom vertrek ik 7 september 2012 naar Mauritius. Hier zal ik 5 maanden lang stage lopen bij ABC Motors. Via deze site kunnen jullie op de hoogte blijven van mijn verblijf. Veel lees plezier alvast!